Ang Kuwento ng Pagkain ng Italyano sa Amerika

Ang kuwento ng pizza, hot dogs, at hamburgers na naging pangunahing pagkain sa lutuing Amerikano ay sumasalamin sa mas malawak na kuwento ng mga imigrante sa Amerika: minsan ay itinuturing na banyaga, ngunit kalaunan ay tinanggap bilang mahalaga sa pagkakakilanlan ng bansa. Marahil ay walang mas malinaw na halimbawa nito kaysa sa mga Amerikanong Italyano at lutuing Italyano-Amerikano. Walang nag-iisip nang dalawang beses tungkol sa paglabas para kumain ng pizza, ngunit matagal bago tinanggap ng pangunahing lipunang Amerikano ang mga pagkaing Italyano-Amerikano.

Ang kwento ng pagkain ng Italyano sa Amerika ay nagsimula noong huling bahagi ng ika-19 at unang bahagi ng ika-20 siglo, nang ang mga imigrante mula sa Italya ay dumating sa Estados Unidos upang tumakas sa kahirapan at maghanap ng mga bagong oportunidad. Nang manirahan ang mga imigrante na Italyano, namulaklak ang mga komunidad ng mga Italyano sa mga lungsod tulad ng New York, Boston, at Chicago. Ang mga restawran, panaderya, at groseri ng mga Italyano-Amerikano ay nagpahintulot sa mga komunidad na mapanatili at ipagdiwang ang kanilang pamana sa pagluluto at kultura.

Maraming Italyanong imigrante ang tumakas sa karalitaan at dumating sa Estados Unidos na halos walang bitbit kundi ang “mga damit na nakasuot sa kanilang katawan.”² Maraming Amerikano ang may negatibong pananaw sa mga bagong Italyanong imigrante, na itinuturing silang “marurumi” at “may mas mababang” uri.³ Ang mga Italyanong imigrante at ang kanilang mga inapo ay nakaranas ng malawakang diskriminasyon sa Estados Unidos. Napakalaganap ng diskriminasyon kaya naman tahasang naglalagay ang mga employer ng mga karatula sa bintana na nagsasabing “Bawal ang mga Italyano.”⁴ Ang mga negatibong sterotypeng ito ay umabot din sa pagkain ng mga Italyano, na itinuring ng maraming Amerikano bilang pagkain para sa mga mahihirap.⁵

Ang Ikalawang Digmaang Pandaigdig ay nagmarka ng isang mahalagang punto sa pagtingin ng Amerika sa mga Amerikanong Italyano. Ang mga sundalong Amerikano na nakipaglaban sa ibang bansa ay bumalik na may mas malawak na panlasa, habang ang mga kompanyang Amerikano-Italyano tulad ng Chef Boyardee ay nagpasikat ng mga lasa ng Italya sa sariling bansa sa pamamagitan ng mga rasyon sa panahon ng digmaan. Habang ang mga imigrante na Italyano ay isinama sa pangunahing lipunan ng Amerika, ang lutuing Italyano ay umangkop at umunlad upang matugunan ang panlasa ng mga Amerikano. Ang mga sangkap na mahirap matagpuan ay nagbunga ng mga makabagong pamalit, na unti-unting nag-iba sa mga putaheng Italyano tungo sa mga lutuing Italyano-Amerikano na kilala natin ngayon. Halimbawa, ang kakulangan sa ilang mga keso ay nagbunsod sa paggamit ng mozzarella sa mga putahe tulad ng pizza. Ang mga putahe tulad ng spaghetti and meatballs, lasagna, at fettuccine Alfredo ay alinman sa inangkop mula sa mga tradisyonal na resipe o nilikha upang mas lalong umangkop sa panlasa ng mga Amerikano.

Ang kuwento ng mga Italian American at ng kanilang pagkain sa Amerika ay kuwento ng integrasyong pangkultura. Ang impluwensya ng lutuing Italyano ay malinaw sa pang-araw-araw na buhay sa Amerika. Ang mga sangkap tulad ng langis ng oliba, balsamic vinegar, at pasta ay mga pangunahing sangkap sa mga kusinang Amerikano, habang ang mga putahe tulad ng pizza ay naging pangunahing bahagi ng kultura ng Amerika.¹¹ Sa 800,000 restawran sa U.S. noong 2016, mga 100,000 ang naghahain ng pagkaing Italyano, kung saan karamihan ay mga pizzerias at kaswal na restawran.¹² Humigit-kumulang 3 bilyong pizza ang ibinebenta sa U.S. taon-taon at, ayon sa isang Gallup Poll, mas pinipili ng mga batang Amerikano na may edad 3 hanggang 11 ang pizza kaysa sa lahat ng iba pang grupo ng pagkain para sa tanghalian at hapunan.¹³